نام نوشتار: اسب ایرانی در گذرگاه زمان
نویسنده: دکتر علی حسینی، دامپزشک رسمی فدراسیون جهانی سوارکاری (FEI )

اسب، صمیمی ترین و وفادارترین یار اجداد ما بوده است . بررسی تاریخی ایران زمین، بدون در نظر گرفتن اهمیت اسب در این مرز و بوم امری نشدنی است. در گذشته اگر جنگی رخ می داد، اگر یک سلسله ی پادشاهی منحل می شد یا اگر لشکری، مملکتی را فتح می نمود، به راحتی می شد علت را در سواره نظام و قدرت سوارکاری جنگاوران و تعداد اسب های فاتح جست و جو کرد.
ارتباط میان ایرانی و اسب، فرای رابطه ی بین راکب و مرکب بوده است. نمی توان گفت ایرانیان اسب را دوست داشتند بلکه به اسب عشق می ورزیدند. ورزش هایی مانند اسبدوانی و چوگان ریشه در تاریخ کشور ما دارند. شاهد دیگری بر اهمیت اسب در ایران نقش این حیوان در خلق استوره های کهن است. همانند: سیاوش و شبرنگ، اسفندیار و گلگون، بیژن و رهوار و در نهایت رستم و رخش که بالاترین حد ارتباط عاطفی بین انسان و حیوان است تا جایی که آورده اند این دو را در کنار هم به خاک سپردند.
با کمی درنگ در تاریخ ایران درمی یابیم اسب در حقیقت بخشی از تمدن ایرانیان را تشکیل می دهد. این حیوان یادگار نیاکان ماست و همانند موسیقی و شعر و هنر معماری ایرانی جزئی از افتخارات ملی ما محسوب می شود. بنابراین هرگونه سرمایه گذاری و برنامه ریزی در این ارتباط نه تنها یک حرکت ورزشی، بلکه فرهنگی و حتی اقتصادی است.
نژادهایی که خواستگاهشان ایران است امروزه در ...............
ادامه نوشته
